Hilmi ve Zerdali Ağacının Yarım Kalan Hikayesi

Sessiz kalmaya yemin etmiş gibiydi. Zaten o böyle zamanlarda hep sessiz kalmayı tercih ederdi. Bende ona en iyi sessiz kalarak eşlik edileceğini bilirdim. Elindeki taşı var gücüyle suya salladı. Taş suda seke seke giderken kaçınılmaz son geldi ve dibe çöktü. Sonunda göz yaşları yer çekimine dayanamadı. Daha önce onu hiç ağlarken görmemiştim. Belki şimdi bir iki kelam etmem gerekiyordu. Beceremedim. O an kelimeler boğazıma düğümlendi. Sonra teselli vermenin pek de iyi bir fikir olmadığını düşündüm. 

Hilmi'yle tanışıklığımız ilkokul yıllarından geliyordu. Okula ilk geldiğinde sessiz sakin o çocuk bir süre sonra en iyi arkadaşım olmuştu. Birlikte hiç okulu kıramadık ama okul çıkışı yan komşumuz Hüseyin amcanın zerdali ağacına dalmayı alışkanlık haline getirmiştik. O yaşlardayken bizim için bu aktiviteden daha heyecanlı çok az şey vardı. Hüseyin amcanın bizi hep gördüğünü ama hiç ses çıkarmadığını çok sonradan babamdan öğrenmiştim. Neden bize kızmadığını sorunca babam onun iyi niyetli, kimseye zararı olmayan bir insan olduğundan bahsetti. Hüseyin amcanın zerdali ağacıyla daha fazla uğraşmama kararı aldık. Artık evinin önünden geçerken Hüseyin amcaya bir "Kolay gelsin"i esirgemiyordum. Günler geçtikçe Hilmi'yle samimiyetimiz daha da arttı, artık yapışık ikizler gibiydik. Tenefüs aralarında birbirimizin omzuna kollarımızı atar avluyu baştan sona turlar, sınıfımıza geri dönerdik. O günlere ait aklımda kalan birçok şey var ama en önemlisi ikimizde de eksik kalan birşeyin olması. Ben annemi hiç görmemiştim. Doğum sırasında vefat etmiş. Hilmi'nin annesi ise o 3 yaşındayken terketmiş evi. En fazla bu kadar bahsetmişti annesinden. Hem annelik hem babalık yaptı derler ya, Ali amca kesinlikle bundan daha fazlasını yapmıştı Hilmi'ye.

Ortaokul bitti. Peşi sıra Ali amca'nın tayini çıktı. Manisa'ya yerleştiler. Bu durum Hilmi'nin hoşuna gitmese de yapılabileceği birşey yoktu. O zamanlar dostluğun kıymetini bilmediğimizden olsa gerek birbirimiz için çok da çaba sarfetmedik. Bir süre sonra da bağlar koptu zaten. Şimdiyse babasının ölümü bizi bir araya getirmişti...